แม้ว่าหัวใจ…

แม้ว่าหัวใจ…
จะเป็นก้อนเนื้อที่มีความรู้สึกรู้สาก็เถอะ
แต่ถ้าตราบบใด…
หัวใจยังคงอยู่ในร่างกายเรา
ยังเต้นเป็นจังหวะ..

..การเก็บรักษาก้อนเนื้อ..
..ที่มีความรู้สึกรู้สานั้นไว้..
ยังดีเสียกว่า..
ปล่อยให้แหลกคามือคนไม่รักดี

เพราะมีเธอ

เพราะมีเธอถึงมีฉันในวันนี้
วันพรุ่งนี้มีเพียงเธอที่ฉันสน
ทุกคืนวันเพียงหวังให้เราสองคน
อยู่เคียงข้างกันจนตราบนิรันดร

เธอเดินเข้ามา ในวันที่แดดร้อน
พัดพาสายลมอ่อนๆ มาสัมผัสฉัน…
เธอเดินเข้ามา ในวันที่ฝนพรำ
ทำให้วันทุกวัน ไม่เหงาใจ…

เริ่มท้อ

เริ่มท้อกับเรื่อง…ระหว่างเรา
ให้มันจบกันไปเลยเอาไหม
ไม่ต้องทนเอือมระอาให้ปวดใจ
ยิ่งคบๆกับไปก็มีแต่จะเกลียดกัน
‘เท่านั้นเอง’

ฉันไม่ได้เกิดมาเพื่อความรัก
แต่ฉันกลับเกิดมาเพื่อรักใคร
น่าจะชินได้แล้วนะหัวใจ
สิ่งที่เรียกว่ารัก ‘มักเฉยชา’

สองสามวัน

สองสามวัน ผ่านมา เพิ่งคิดได้
เพิ่งรู้ว่า ฉันผิดไป ไม่ทันรู้
แม้จะผ่าน เหตุการณ์ นานพอดู
แต่ก็คิด ว่าผิดอยู่ ขออภัย

กลอนคิดถึงนะจะบอกให้
จะหักห้ามจิตใจไปไม่ได้หรอก
ไม่กลิ้งกลอกขอบอกว่าแสนคิดถึง
เพราะ รัก รัก รัก สักอย่างไม่คำนึง
ผมจึงได้ส่งความคิดถึงมาหาตัวเธอ.

รักเธอนะ

รักเธอนะรักเธอสุดชีวิต
รักเธอนะไม่ต้องคิดที่จะตอบ
รักเธอนะฉันดูแล้วจนรอบคอบ
ว่าใจฉันคิดจะมอบไว้ให้เธอ

ถ้าบอกคิดถึง..จะเชื่อไหม
ถ้าบอกห่วงใย..จะเชื่อหรือปล่าว
อาจจะมีหายบ้าง..เป็นครั้งคราว
แล้วจะเชื่อหรือปล่าว
..ว่า คิดถึง ..ทุกเช้าเย็น.

คิดถึงใครเวลาเหงา

เธอไม่โทรมา..ฉันไม่แคร์
เธอไม่เหลียวแล..ฉันไม่ว่า
เธอไม่ใยดี..จนมีน้ำตา
เพราะรักมากกว่า..
ก็เลยไม่ว่าและเลือกที่จะ..รอ

คิดถึงใครเวลาเหงา
คิดถึงเราเวลาไหน
เวลานี้คิดถึงใคร
เวลาไหนคิดถึงกัน.

Advertising