บางครั้งคนเรา

คนที่คิด แต่เรื่อง “เอาชนะ” ทุกนาที
ไม่มีทางเป็น “คนรักที่ดี” ได้หรอกนะ

บางครั้งคนเราไม่รู้หรอกว่า
เราแบกความคิดของคนอื่น
ความต้องการของคนอื่น
อยู่ตลอดเวลา…
จนเมื่อเราอ่อนล้า
เราถึงยอมฟังตัวเอง…
เหตุเพราะว่าเรารักเขาเกินไป…

คุยกันทุกวัน

คุยกันทุกวัน ให้มาลืมกัน
ภายในเวลาเพียงไม่กี่วัน
ทำไม่ได้หรอก

ถ้ารักคนแรกจริงๆ
เราคงไม่มีคนที่สอง
ให้เลือกหรอก.

ความคิดถึ

สิ่งที่เราไม่ควรทิ้งขว้าง
คือความรู้สึก
ของคนที่เราเรียกว่า
“คนรัก”

“ความคิดถึง”
ที่มาพร้อมกับคำว่า…
“เสียใจ”
คือการคิดถึงใครบางคน
ที่ไม่ใช่คนของเรา…

สุขบ้าง … ทุกข์บ้าง

พูดให้เจ็บแล้วจบแบบเด็ดขาด
ดีกว่าพูดให้โอกาส แล้วเจ็บแบบไม่จบ

สุขบ้าง … ทุกข์บ้าง
มันไม่ใช่เรื่องแปลก
เราไม่ใช่ “ยอดมนุษย์”.

แม้ว่าหัวใจ…

แม้ว่าหัวใจ…
จะเป็นก้อนเนื้อที่มีความรู้สึกรู้สาก็เถอะ
แต่ถ้าตราบบใด…
หัวใจยังคงอยู่ในร่างกายเรา
ยังเต้นเป็นจังหวะ..

..การเก็บรักษาก้อนเนื้อ..
..ที่มีความรู้สึกรู้สานั้นไว้..
ยังดีเสียกว่า..
ปล่อยให้แหลกคามือคนไม่รักดี

เริ่มท้อ

เริ่มท้อกับเรื่อง…ระหว่างเรา
ให้มันจบกันไปเลยเอาไหม
ไม่ต้องทนเอือมระอาให้ปวดใจ
ยิ่งคบๆกับไปก็มีแต่จะเกลียดกัน
‘เท่านั้นเอง’

ฉันไม่ได้เกิดมาเพื่อความรัก
แต่ฉันกลับเกิดมาเพื่อรักใคร
น่าจะชินได้แล้วนะหัวใจ
สิ่งที่เรียกว่ารัก ‘มักเฉยชา’

Advertising